Czarny rycerz

Zgniło-czarna noc. Czarny rycerz mknie do czarnego zamku na swym czarnym, szalonym koniu. Wiatr tnie twarz podróżnika i smaga po bokach, od czego robi się czarnemu bojowi tylko weselej.
Las niesie się razem z nim wzdłuż drogi.
Łyskają białe zęby.  – Szybciej, jeszcze szybciej – poganiał siebie samotnik. Miecz na pasie zadzwonił i krwiożerczo błysnął.

Koń, unosząc w powietrze pył, ostro zahamował przed mrocznym zamkiem.
Mężczyzna w czarnej zbroi i bladą twarzą stanął przed ogromną budowlą i uśmiechnął się tajemniczo. Wyciągnął miecz z pochwy, powoli uniósł ręce do nieba i wydał przerażający okrzyk zwycięstwa.

– Mój miecz potrzebuje krwi. I tej nocy napije się jej do syta!

*

rycerz

„Jasiek! Rozładuj zmywarkę! Kolacja… I co ty tam ciągle za głupoty piszesz?”

 


Powrót do perpetuum

1 myśl w temacie “Czarny rycerz

  1. Pingback: Nowości Witryny | Janusz Niżyński

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *